Çukurova Gazetesi, Güney Web ve diğer yayınlarda yer alan yazılarım. Haftalık olarak güncellenir, kategoriye göre filtreleyebilirsiniz.
Yeni Dünya Düzeni henüz kurulmadı. Ama kurulurken kimlerin masada olacağı, bugünden atılan adımlarla belirlenecek. Türkiye için sorun tam da budur: Masada olmak mı, menüde olmak mı?
Çocukları geleceğe hazırlıyor muyuz, yoksa geçmişin kalıplarına mı sıkıştırıyoruz? 23 Nisan, bu soruyu sormak ve cesur cevaplar vermek için en doğru gündür.
Çocuk suçlarının artışı, yalnızca hukuksal bir sorun değil; aynı zamanda sosyolojik, psikolojik ve kültürel bir kırılmanın işaretidir. Çocukların suça yönelmesi, aslında yetişkinler dünyasının ürettiği koşulların bir yansımasıdır. Biz nasıl bir dünya kurduk ki çocuklar bu dünyada suçla temas ediyor?
Gerçeğin yok olduğu değil; üzerinin örtüldüğü bir çağı yaşıyoruz. Gürültü arttıkça ses kaybolur, görüntü çoğaldıkça anlam silikleşir. Ama bu, gerçeğin ortadan kalktığı anlamına gelmez. Aksine, onu arama ihtiyacının daha da arttığını gösterir.
Ruh sağlığı krizi, modern dünyanın sessiz çığlığıdır. Bu krizle yüzleşmek, yalnızca bireysel değil, kolektif bir sorumluluktur. Ruh sağlığı sonuçta toplumun yaşam kalitesini belirlemektedir.
Gelecek, bekleyenlerin değil; hazırlananların, düşünenlerin, üretenlerin ve cesaret gösterenlerin olacaktır. Yenidünyaya ayak uydurmak bir zorunluluktur.
Günümüzde teknolojik ve ekonomik gelişmeler doruklara ulaşmış gibi görünse de, bu ilerlemenin gerisinde bir insani kriz olan “yalnızlaşma ve yabancılaşma” yaşanmaktadır. Modern birey, bugüne kadar hiç olmadığı kadar bağlantılı ama bir o kadar da yalnızdır.
Modern toplum, insana sürekli tüketmeyi öğütler. Yiyecekler, giysiler, markalar, bilgi parçacıkları, dijital içerikler… Her şey “daha fazlası” ile tanımlanır. Obezite bu “daha fazla” mantığının bedendeki yansımasıdır.
Eğitimin temel amacı, bireyin yaşama hazırlanması değil midir? O hâlde neden pek çok öğrenci okuldan kopuk, hayata karşı kayıtsız ve öğrenmeye karşı isteksizdir? Çünkü eğitim sistemi, onların dünyasını anlamıyor, onların hayatına temas etmiyor.
Tüketerek mi mutlu oluyoruz, yoksa mutlu olamadığımız için mi tüketiyoruz? Eğer ikinci ihtimal daha doğruysa, mesele alışveriş sepetinden çok daha derindir. Gerçek zenginlik, sahip olduklarımızın çokluğunda değil; ihtiyaçlarımızın sadeliğindedir.
Gerçeklik ile algı arasında sıkışan birey, bu sıkışmadan ancak eleştirel düşünce ile kurtulabilir. Çünkü düşünmeyen, sadece inanır. Ama düşünen, önce anlar, sonra karar verir.
Yeni dönemde teknolojiyi kontrol eden insan mı olacak, yoksa teknoloji insanı mı tanımlayacak? Eğer etik, hukuk ve demokrasi teknolojik ilerlemenin gerisinde kalırsa, insanlık kendi yarattığı sistemin tutsağına dönüşebilir.
